logo aaa
logol
thumbnail
Książki nagrodzone w 2009 roku

Laureatów czwartej edycji Nagrody Literackiej Gdynia poznaliśmy 13 czerwca podczas uroczystej Gali Finałowej

 

 

 

Piosenka o zależnościach i uzależnieniach


Autor: Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

Wydawnictwo: Biuro Literackie


I.
daj mi słowa abym kres nazwał umiejętnie kresem i w nim tańczył (żebym z radością zatoczył koła które będą kołami nicości i moimi kresami) i abym pojął abym szalony nie wybiegł z domu bo i dokąd zawiedzie mnie natchnienie jak nie do Pana Boga (Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki, „Piosenka o zależnościach i uzależnieniach”)

 

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki – poeta, laureat licznych wyróżnień literackich, m.in. Nagrody Literackiej im. Barbary Sadowskiej (1994), a także Nagrody im. Kazimiery Iłłakowiczówny. W 2006 roku, w pierwszej edycji Nagrody Literackiej Gdynia, został laureatem w kategorii poezja za tomik „Dzieje rodzin polskich”. „Jestem zaszczycony, jestem wzruszony i poruszony. Tym bardziej, że poezja polska ma niejedno imię. Przeszedłem zawią drogę od rodzinnego języka ukraińskiego do języka polskiego. Chciałem podziękować najserdeczniej Państwu za ten niezwykły gest wobec poety takiego jak ja. Poety zdradzającego i zdradzonego w pewnym sensie. Poety na swój sposób nieobecnego i obecnego.” (fragment przemówienia autora) Poeta jest jednym z najlepiej rozpoznawalnych głosów pośród twórców średniego i młodego pokolenia. Jego poezja scala w niepowtarzalny sposób tradycję (m.in. metafizycznej poezji baroku) ze współczesną dykcją. Tkaczyszyn-Dycki łączy w swej poezji nie tylko fascynację konceptualizmem, marinizmem, ale także nadaje swym wierszom muzyczność i nacechowanie filozoficzne. Jest autorem wielu tomów poezji: „Nenia i inne wiersze” (1990), „Peregrynarz” (1992), „Młodzieniec o wzorowych obyczajach” (1994), „Liber mortuorum” (1997), „Kamień pełen pokarmu” (1999), „Daleko stąd zostawiłem swoje dawne i niedawne ciało” (2003), „Przyczynek do nauki o nieistnieniu” (2003), „Piosenka o zależnościach i uzależnieniach” (2008), a także zbioru poezji „Poezja jako miejsce na ziemi 1989-2003″ (2006). Ponadto wydał zapiski „Zaplecze” (2002) oraz książkę poetycką „Dzieje rodzin polskich” (2005).

Źródła: www.wikipedia.org, www.culture.pl

 

 

 

 

 

Jedenaście


Autor: Marcin Świetlicki

Wydawnictwo: Wydawnictwo EMG


- Pamiętam ją wyraźnie. Ale nie potrafię zanucić. Ale gdybym ją usłyszał, od razu bym wiedział, że to ta. Raczej brzmienie jak z sześćdziesiątego ósmego, chyba George Harrison ją śpiewał, ballada, gitara akustyczna, ale i inne, dyskretne instrumenty. Ta kaseta potem przepadła, wszystko gdzieś przepada, ale ta piosenka istnieje. Potem poznałem lwią większość bootlegów, jakichś wygłupów w studiu, jakichś alterna-tywnych wersji, ale tej piosenki nie odnalazłem. Ale istnieje. Śniła mi się kilka razy. – Nie wszystko, co się śni, istnieje. Nie wmówisz mi tego – rzekł Doktor i popukał się w czoło. (Marcin Świetlicki, „Jedenaście”)

 

Marcin Świetlicki

Marcin Świetlicki – poeta, powieściopisarz, dziennikarz, wokalista zespołu Świetliki oraz Czarne Ciasteczka. Laureat wielu wyróżnień literackich, m.in. nagrody im. Georga Trakla (1991), Paszportu Polityki (1994), przyjęcia którego odmówił, nagrody Fundacji im. Kościelskich (1996), Grand Prix w konkursie czasopisma „bruLion”, nagrody im. ks. Jana Twardowskiego (2007). Nominowany do ”Gdyni” za tomik „Muzyka Środka” (2007). Jego twórczość jest odbierana niezwykle intensywnie na wszystkich obszarach życia literackiego. Również wśród młodych ludzi, którzy identyfikują się z przesłaniem jego wierszy. Autor tomików poezji: „Zimne kraje” (1992), „Schizma” (1994), „Zimne kraje 2″ (1995), „Trzecia połowa” (1996), „37 wierszy o wódce i papierosach” (1996), „Pieśni profana” (1998), „Czynny do odwołania” (2000), „Wiersze wyprane” (2002), „Muzyka Środka” (2006), „Nieoczywiste” (2007), a także prozy: „Katecheci i frustraci” (2001), „Kotek” (2005), „Dwanaście” (2006), „Trzynaście” (2007), „Jedenaście” (2008). Ponadto, wydał pięć długogrających płyt z zespołem Świetliki.

Źródła: www.wikipedia.org, www.culture.pl

 

 

 

 

 

Inne obrazy. Oko, widzenie, sztuka. Od Albertiego do Duchampa


Autor: Maria Poprzęcka

Wydawnictwo: słowo/obraz terytoria


(…) Oko jest nie tylko „oknem na Świat”, jest też „zwierciadłem duszy”. Okiem się widzi, ale także, w sposób zamierzony lub bezwiednie, wyraża siebie. Bogactwo języka daje pojęcie o możliwościach tej ekspresji. Można dawać znak wzrokiem, patrzeć porozumiewawczo, przeszywać lub miażdżyć spojrzeniem, spoglądać otwarcie, ale i uciekać wzrokiem, wstydliwie lub obłudnie spuszczać oczy. Nawet ruchy powiek są pełne znaczeń. Jakże wymowne jest „puszczenie oka”, zaledwie jedno mrugnięcie. Spojrzenie może mieć wielką siłę – błogosławioną lub przeklętą. Jest wspaniałym darem, bo wzrok to najbardziej poznawczy ze zmysłów. Ale patrząc, można sprowadzić na siebie najsroższe kary – jak żona Lota, zamieniona w słup soli za złamanie boskiego zakazu. (…) (Maria Poprzęcka „Inne obrazy”)

 

Maria Poprzęcka

Maria Poprzęcka – dyrektor Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego. Kieruje też Zakładem Dziejów Myśli o Sztuce oraz Podyplomowym Studium Muzealniczym. Od 1998 roku Prezes Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Głównym przedmiotem jej zainteresowań jest malarstwo XIX wieku, zarówno wysokiego, jak i popularnego obiegu oraz jego szeroki kontekst krytyczny i teoretyczny. Jest autorką wielu publikacji i książek m.in. „Teoretycy, artyści, krytycy w sztuce 1700-1870″ (wspólnie z E. Grabską, 1974, 2 wyd. rozszerz. 1989), „Akademizm” (1977, 3 wyd. rozszerz. 1989), „Czas wyobrażony. O sposobach opowiadania w polskim malarstwie XIX wieku” (1986), „Polskie malarstwo salonowe” (1991), „Arcydzieła malarstwa polskiego” (1997), ‘O złej sztuce” (1998), „Pochwała malarstwa” (2001), „Galeria. Sztuka patrzenia” (2003), „Kochankowie z masakrą w tle i inne eseje o malarstwie historycznym” (2004), „Inne obrazy” (2008).

Źródło: książki.wp.pl


Copyright: MBP Gdynia

projekt: Ambermedia